Artykuły

Ranking Royal Rumble Matchy


18. 1997 

Trzy lata po kontrowersyjnej końcówce, gdzie Bret Hart i Lex Luger razem odnieśli zwycięstwo nadszedł czas na jeszcze większą kontrowersję. Steve mający za sobą niesamowicie udany występ zostaje wyeliminowany przez Breta Harta. Sędziowie byli zajęci czymś innym, przez co niezauważony Steve wrócił do ringu i wyeliminował Undertakera, Vadera i na końcu swego wielkiego rywala, czyli Breta Harta. Zwycięstwo dzień później unieważniono, co sprawiło, że Austin title shota żadnego nie otrzymał. Na Wrestlemanii spotkał się właśnie z Bretem, ale o tej walce pisać nie ma co… Jeśli się nie widziało, to czas właśnie to zobaczyć.

Walka przyjemna, a obejrzeć warto dla samej historii Hitmana i Rattlesnake’a.
Na plus występy luchadorów z CMLL, bo fajnie było obejrzeć ich wcześniejsze walki na gali, ale też i tutaj zaprezentowali się fajnie. Jeśli ktoś ma ochotę, to polecam.

Najkrócej w ringu – Jerry Lawler (00:04)
Najdłużej w ringu – Steve Austin (45:07)
Najwięcej eliminacji – Steve Austin (10)
Zwycięzca: Steve Austin (50:29)



17. 2012

Jak ładnie i chronologicznie nieprawdaż? 2012 rok to nie tylko panowanie CM Punka, ale też powrót Jericho, który był też tutaj faworytem do wygrania Royal Rumble. Zapowiadał on nawet, że gdy on wygra, to nadejdzie koniec świata. Wygranej, jak i końca nie widać, bo zwyciężył Sheamus eliminując na koniec własnie Chrisa. W walce o dziwo otrzymaliśmy więcej powrotów niż w tej 40-osobowej. Road Dogg, Mick Foley, Jim Duggan, Kharma (ostatnia kobieta w męskim Royal Rumble Matchu) oraz udział Jerry’ego Lawlera i Michaela Cole’a. Tych dwóch ostatnich mogłoby nie być, bo tylko zabrali czas innym, ale no bywa.

Irlandczyk górą, a na Wrestlemanii oczywiście ikoniczne już 18 sekund, które zapoczątkowało erę Daniela Bryana.

Najkrócej w ringu – Epico (00:11)
Najdłużej w ringu – The Miz (45:39)
Najwięcej eliminacji – Cody Rhodes (5)
Zwycięzca: Sheamus (54:55)



16. 1988

No i z powrotem się cofamy, tym razem jest to już pierwszy w historii Royal Rumble Match! 20-osobowy i nawet niezamykający galę o tej samej nazwie… Dziwna decyzja, ale przynajmniej postarano się w samej walce, mimo że walkę wygrał Duggan, co jak w przypadku Studda było jego jednym z większych osiągnięć w WWE.

Niesamowicie krótkie, ale też dobre. Możliwe i to bardzo, że w rankingu jest tak wysoko ze względu właśnie na to, że jest to pierwszy RR Match w historii… Ale to nie do końca prawda, bo jest to dalej przyzwoita rzecz do oglądnięcia. Dla zafascynowanych historią wrestlingu (np. Ja) jest to rzecz, którą pewnie już oglądaliście, a jeśli nie, to już teraz odpalcie!

Najkrócej w ringu – Junkyard Dog (02:30)
Najdłużej w ringu – Jake Roberts (21:52)
Najwięcej eliminacji – One Man Gang (6)
Zwycięzca: Jim Duggan (33:00)


15. 1996 

Z dwóch zwycięstw HBKa uważam, że to było o wiele efektowniejsze. Kapitalnie nawiązano do walki z ’95, gdzie Michaelsowi udało się utrzymać w walce i wyeliminować celebrującego już British Bulldoga. Tutaj prawie powtórka, bo po tej eliminacji Shawn wykonał jeszcze Sweet Chin Music Dieselowi, co dało mu drugie zwycięstwo z rzędu. Ogółem Michaelsa można uznać za M.V.P. tej walki. Wszedł i na starcie pożegnał z ringiem Yokozunę i Vadera, a ta dwójka swoje waży. W sumie wyeliminował on praktycznie samych największych przeciwników kończąc na swoim dawnym partnerze – Dieselu.

Przyjemna walka, a przy okazji jedyna, którą dane mi było oglądać trzykrotnie. Polecam oglądać od wejścia Michaelsa, bo wtedy robi się tak naprawdę najciekawiej.

Najkrócej w ringu – Squat Teamer #2 (00:24)
Najdłużej w ringu – Hunter Hearst Hemsley (48:01)
Najwięcej eliminacji – Shawn Michaels (8)
Zwycięzca: Shawn Michaels (58:49)



14. 2013 

Wielu osobom ta walka się nie podoba, ale to raczej przez pryzmat walki wieczoru, w której CM Punk zakończył swój title reign z WWE Championship. O stage’u pisać za bardzo nie będę, ale muszę – Kapitalny stage.
Na jakiś wielki powrót nie trzeba było długo czekać, bo jako #2 wszedł Chris Jericho i razem z Dolphem Zigglerem utrzymał się w ringu przez ponad 45 minut. Ringowo tutaj cały czas było solidnie, a rzeczą, do której mogę się przyczepić, to Jinder Mahal jako #27, bo ten wtedy nie był nawet mid-carderem. Otrzymaliśmy tylko jeden powrót jakiejś legendy, którą był The GodFather, lecz ten wyleciał tak szybko, że nawet nie zrobił kroku w ringu. Ale to nawet dobrze, bo mimo że dalej wyglądał dobrze, to w ringu rewelacji, by raczej nie było.

Końcowa trójka to Sheamus, Ryback i Cena. Kogo wtedy chciałem na zwycięzcę? No nikogo, a wygrał Cena, co zmniejszyło wówczas szansę Punka na obronę pasa. Magia Once In A Lifetime z Wrestlemanii 28 została zniszczona, ale nie mam co oceniać tego przez pryzmat późniejszej walki na Wrestlemanii. Mógł oczywiście wygrać ktoś, kto wybrałby pas World Heavyweight, ale postawiono inaczej i John zrównał się wtedy z Hoganem i Michaelsem mając dwa wygrane Royal Rumble Matche.

Najkrócej w ringu – The GodFather (00:05)
Najdłużej w ringu – Dolph Ziggler (49:47)
Najwięcej eliminacji – Sheamus & Ryback (5)
Zwycięzca: John Cena (55:05)


13. 2017 

Jadę po cienkiej linie, bo kolejna walka, której wielu nienawidzi. Głównie, a może nawet tylko przez osobę wchodzącą z numerem trzydziestym. Sam pamiętam, że padłem na kolana, gdy ujrzałem Big Doga, a nie Samoa Joe. Nawet to nie zmieniło mego zdania, że było to po prostu dobre. Z pewnością do czasu wejścia Lesnara, Goldberga i Takera, których udział w tym Match’u był promowany niesamowicie, a pożegnali się dość szybko z ringiem i tyle było z ich występu.

Otrzymaliśmy tutaj naprawdę świetną pierwszą połowę walki. Dominacja Brauna zakończona eliminacją przez Barona Corbina, a wcześniej otrzymał kilka finisherów od reszty. Dostaliśmy też gościnny występ Dillingera i to jako #10, co było wspaniałym pomysłem (w głównym rosterze zadebiutował już oficjalnie w kwietniu). Z Cruiserweightów wystąpił Jack Gallagher. Warto wspomnieć, że rampa w Alamodome była niesamowicie długa i wielu wrestlerów wjeżdżało dość fajnym wozem, czego oczywiście w trakcie gali nie było widać.

Najkrócej w ringu – James Ellsworth (00:15)
Najdłużej w ringu – Chris Jericho (1:00:13)
Najwięcej eliminacji – Braun Strowman (7)
Zwycięzca: Randy Orton (1:02:06)



12. 2006 

Jakby Eddie Guerrero nie umarł, to… Tak w sumie można zacząć, jeśli chodzi o tę walkę. Rey tutaj po prostu zebrał ze sobą całą publikę. Wjechał samochodem typowo dla Eddiego, wykonywał jego taunt, ale też korzystał z różnego rodzaju oszustw, by wygrać. Jego zwycięstwo jest jak dla mnie jednym wielkim Tribute’em, bo jakby nie śmierć przyjaciela Mysterio, to pewnie właśnie on byłby zwycięzcą.

Brawa jednak się należą, bo mimo małych gabarytów, to Rey został kapitalnie pokazany w tej walce, a nawet do dzisiaj nikt nie pobił jego rekordu, jeśli chodzi o czas w Royal Rumble Matchu. Rozpoczął walkę oraz ją skończył po eliminacji Randy’ego Ortona, a jeszcze wcześniej Triple Ha. Zaliczył on też najwięcej eliminacji, co po prostu utwierdza mnie w przekonaniu, że jest on jednym z najlepiej ukazanych underdogów w historii wrestlingu.

Najkrócej w ringu – Sylvan & Booker T (00:18)
Najdłużej w ringu – Rey Mysterio (1:02:15)
Najwięcej eliminacji – Rey Mysterio (6)
Zwycięzca: Rey Mysterio (1:02:15)


11. 2005

11 lat po zwycięstwie Breta Harta i Lexa Lugera otrzymaliśmy ponownie takową sytuację, lecz tym razem świetnie została ona rozpisana. Przede wszystkim nie skończyło się na remisie, a po prostu zrestartowano walkę i The Animal wyrzucił Johna Cenę wygrywając po raz pierwszy Royal Rumble Match.
Naprawdę dobre to było starcie pod praktycznie każdym względem.

Zawodnicy biorący udział, ostatni ocalali oraz właśnie omawiana wcześniej końcówka. Można, by nawet użyć jej jeszcze raz, bo jest to nie za bardzo oklepane, a z pewnością więcej emocji dostarczy coś takiego.

Na plus idzie też to, że było to nie za długie jednak, a przy okazji nie dostaliśmy za wielu osobników, których wygrana była mało prawdopodobna.

Najkrócej w ringu – Simon Dean (00:20)
Najdłużej w ringu – Chris Benoit (47:26)
Najwięcej eliminacji – Batista & Edge (5)
Zwycięzca: Batista (51:07)

KATEGORIE
ArtykułyWIW

Wielki fan wrestlingu od 2008 roku. Kibicował Juice'owi Robinsonowi już w 2016 roku! Lubi też Deana Ambrose'a, KUSHIDĘ i Hiromu Takahashiego. Poza wrestlingiem lubi też piłkę nożną(kibic Manchesteru United i Valencii) Uwielbia również filmy, seriale(Bojack, R&M, Family Guy)

KOMENTARZE

*

*